Nowe dziecię już na świecie – Home edition

Obawy się pojawiały, ja nie mówię. Było ich całkiem sporo – ale świetnie potrafiliśmy sobie z nimi poradzić. Mówią, że chodzi o nastawienie. I o to, czy dziecko jest chciane, czy niechciane. To było bardzo chciane, niezwykle ukochane do istnienia. Kiedyś polemizowałem z doktorantem teologii, którego teoria mówi, że dzieci się biorą z pożądania, a nie z miłości – i że jego córka tylko dlatego jest ukochana, że Bóg przebił się ze swoją miłością przez jego i żony pożądanie. Spoko, ładna teoria. Na szczęście sprawdzalność w praktyce nie jest stuprocentowa. Gdy pytano mnie na egzaminie z laikatu w duszpasterstwie skąd się biorą dzieci, automatycznie wiedziałem jak odpowiedzieć – z miłości. Tak, to dziecko było niezwykle ukochane, choć Bóg znając życie i tak musiał się z własną miłością przebijać przez ogromne warstwy grzechów i egoizmu.

Poród wyglądał tak, jakby go nie było. Baliśmy się, że będzie trudno urodzić – bo te skurcze jakieś bezbolesne, to pewnie jakaś ściema. Żona wspierała się na mnie, ale mnie też nie było ciężko (nie tak, jak mojemu koledze, którego żona rodziła miesiąc wcześniej). W czasie skurczu normalnie oddychała, a jak się skupiała na rozmowie, to nawet zapominała o skurczach. O 16, tj. nieco wcześniej, weszliśmy na porodówkę, bo silniejsze skurcze zaczęły się nad ranem, ale pani położna zbadała i wysłała do domu, żeby wywoływać poród domowymi sposobami. Zabrałem się za to z ochotą :). Wróciliśmy o 1 w nocy – skurcze były nieco silniejsze, ale baliśmy się, że nic nie zdziałaliśmy. Ku naszemu zdziwieniu mieliśmy już 5 centymetrów. Trochę chodzenia po sali, trochę kręcenia na piłce, trochę podpierania drabinek – i badanko. 8 centymetrów. „To gdzie jest ten kryzys przy siedmiu?” spytała moja żona. Przy siedmiu podobno zazwyczaj już nie podają znieczulenia, już jest za późno. „Jakiego znieczulenia?” – spytała moja żona. Potem próbowaliśmy wejść do wody – było całkiem miło. Tylko po półgodzinie wciąż było 8. KTG, a potem położna postanowiła przebić worek. Był naprawdę twardy. I okazało się, że blokował poród, bo natychmiast po jego przebiciu zaczęły się parte. Dwa, silne, bolesne. Ale to trwało chwilkę. Potem już były słabsze, kontrolowalne. Żonka pociągnęła, główka się wychyliła. Raz dwa – i już Bobek był na wierzchu.

Przyznam, że bardziej się upociłem z nerwów niż Ona. Potem mieliśmy jeszcze małą skrobankę – bo worek owodniowy rzeczywiście nam się twardy uprodukował i nie chciał zejść. A potem to już było wszystko dobrze.

Ostatecznie poród dokończyliśmy w pozycji leżącej, ale to nie miało większego znaczenia. I ja, jako tatuś i mąż, muszę powiedzieć, że nie wyobrażam sobie (jak i nigdy sobie nie wyobrażałem), bym nie mógł być przy nich w tym momencie. Zaszliśmy w ciążę razem, byliśmy więc w ciąży razem – rodziliśmy też razem. I to ja, jeszcze w okresie przednarzeczeńskim, optowałem za tą formą. Żona szybko dała się przekonać. I słusznie. Nie zemdlałem. Nie było mi nawet słabo. Nie umierałem ze strachu. Nie nabrałem obrzydzenia. Nie wyobrażam sobie, by mogło być inaczej. I pamiętajcie, naiwne kobiety, które mówicie „Jak chce być przy porodzie, to dlaczego ma nie być, przecież i tak stoi przy głowie i patrzy ci w oczy”: bardzo się mylicie. Chyba, że tak jest we wszystkich szpitalach poza św. Zofią. W Zofii jest zupełnie inaczej. I wbrew pozorom – jeśli oczywiście kochacie swoich mężów tak bardzo, że potraficie być na nich do końca otwarte – dużo lepiej.

Po co ja to wszystko piszę? Tak, wiem, rodzinne porody to świetny pomysł na napisanie notki. Ale może skupię się na tym kiedy indziej. Teraz czas zakończyć newsa.

Nasz pierworodny Syn G.M. urodził się w Uroczystość Świętej Trójcy, w dniu wyborów do Parlamentu Europejskiego, w niedzielę 7 czerwca 2009 roku, o godzinie 4.55. Jest piękny i zdrowy.

Dziękuję wszystkim za modlitwę! :)

A, i proszę o wyrozumiałość, bo mam zawalenie głowy. Ale ja to wszystko napiszę, obiecuję ;).

Reklamy
Categories: Ku chwale innych | Tagi: , , , , | 6 komentarzy

Zobacz wpisy

6 thoughts on “Nowe dziecię już na świecie – Home edition

  1. gratuluję!
    jak fajnie!
    dzidziuś.
    ojeeeeej
    *rozmaśla się*
    :)

  2. magda

    to teraz musisz jeszcze tylko zasadzic drzewo i dom postawic:D pieknie, ze razem to przezywaliscie:) bardzo sie ciesze, ze Maluszek juz na swiecie i z calego serca gratuluje:)

  3. serafinka

    Piękna notka! :) Bardzo się cieszę, ze macie zdrowego synka, i że byłeś cały czas przy swojej żonie. Strasznie mnie rozczulają tacy oddani, kochający ojcowie.

    Pozdrawiam całą Waszą trójkę:)

  4. Gratulacje! Powodzenia na nowej drodze życia, z dzieckiem :)

  5. buku

    Pięknie! Gratuluję i życzę powodzenia całej Trójce!

  6. stu234

    witam!
    zapraszam na moj blog ( o porodzie i prawach Rodzącej na sali porodowej )

    http://studentka234.blog.onet.pl

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s